จากเมืองทางผ่านสู่เศรษฐกิจวัฒนธรรม! ร้อยเรียง 4 ย่านสร้างสรรค์ ดันเศรษฐกิจฐานราก

พลิกโฉมเมืองทางผ่านสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม! อาจารย์ปิยานาถ ถอดรหัส 8 ปีความสำเร็จโมเดล “ทุ่งสงนิยม” จากผังเมืองมีดอีโต้สู่ “กุญแจเมือง” ร้อยเรียง 4 ย่านวัฒนธรรมสร้างสรรค์ ปลุกอัตลักษณ์ “รถไฟ-ยิปอินซอย-ยาหนม” ด้าน บพท. เตรียมนำคณะลงพื้นที่ 18-20 ก.ค. ระดมสมองภาคีเครือข่าย ยกระดับเศรษฐกิจชุมชนฐานรากยั่งยืน

นางปิยานาถ กลิ่นภักดี นักวิจัยในพื้นที่อำเภอทุ่งสง พื้นที่โครงการวิจัยทุน “ยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม” เปิดเผยถึงความสำเร็จตลอด 8 ปี (ตั้งแต่ปี 2558-2569) ในการขับเคลื่อนอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช จากเมืองศูนย์กลางคมนาคมทางรางที่ไม่มีใครมองเป็นเมืองท่องเที่ยว สู่โมเดล “ทุ่งสงนิยม” ที่ปลุกจิตวิญญาณคนในท้องถิ่นให้ลุกขึ้นมาจัดการตนเอง

นางปิยานาถ ย้อนอดีตให้ฟังว่า การขับเคลื่อนนี้เริ่มต้นในปี 2558 โดย นายทรงชัย วงษ์วัชรดำรง อดีตนายกเทศมนตรีเมืองทุ่งสง ที่มีวิสัยทัศน์พัฒนาเมืองโดยนำทุนวัฒนธรรมมาเป็นตัวนำ เริ่มจากการจัดทำผังวัฒนธรรมเมืองในพื้นที่เขตเทศบาล 7.17 ตารางกิโลเมตร ซึ่งในอดีตรูปร่างผังมีลักษณะคล้าย “มีดอีโต้” ก่อนจะถูกพัฒนาต่อยอดมาเป็นผัง “กุญแจเมือง”

     ต่อมาในปี 2560 มหาวิทยาลัยศิลปากรได้เข้ามาสนับสนุนงานวิจัยเชิงลึก นำไปสู่การตั้ง “คณะกรรมการประชาคมวัฒนธรรมเมืองทุ่งสง” ซึ่งรวบรวมภาคีเครือข่าย ทั้งสถาบันการศึกษา ศิลปิน ครูภูมิปัญญา และกลุ่มจิตอาสาภายใต้ชื่อ “กลุ่มคนรักเมืองทุ่งสง” ร่วมกันสร้างแนวคิด “ทุ่งสงนิยม” เพื่อฝังชิปความคิดให้คนในท้องถิ่นรักและภูมิใจในรากเหง้าของตนเอง

“เราใช้คำว่าทุ่งสงนิยม ขนมจีนทุ่งสงต้องอร่อยที่สุด คนทุ่งสงน่ารักที่สุด สถานที่ทุ่งสงสวยที่สุด เพื่อสร้างพลังขับเคลื่อนร่วมกัน เริ่มต้นทำกิจกรรมจากไม่มีเงินเลย เรี่ยไรเงินกันสองสามหมื่นจนสำเร็จ ขยับเป็นหลักแสนก็ทำได้ จนเกิดความเชื่อมั่นว่าถ้ามีใจ…เมืองก็เปลี่ยนได้” นางปิยานาถ กล่าว

ผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรมชิ้นแรกจากงานวิจัยและแรงผลักดันของประชาคม คือการกำเนิด “หลาดชุมทางทุ่งสง” เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2561 ณ บริเวณสี่แยกชนปรีดา ซึ่งปัจจุบันขยายตัวต่อเนื่องมาถึงครั้งที่ 394 แล้ว

       เบื้องหลังความสำเร็จนี้ นางปิยานาถ เผยว่า โจทย์แรกที่อดีตนายกเทศมนตรีเมืองทุ่งสงตั้งไว้ตอนนั้น คือ “ถ้าเปิดตลาดถนนคนเดินแล้ว มีแต่พ่อค้าแม่ค้าจากนอกพื้นที่เข้ามาขายของ แล้วขนเงินของคนทุ่งสงกลับบ้านเขา มันไม่ใช่การพัฒนาเมือง” หลาดชุมทางทุ่งสงจึงถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่ของคนในชุมชนอย่างแท้จริง มุ่งเน้นการหมุนเวียนเศรษฐกิจภายใน

ปัจจุบันการพัฒนาพื้นที่ได้ร้อยเรียงจิ๊กซอว์ทางวัฒนธรรมเชื่อมต่อกันจนเกิดเป็น 4 ย่านวัฒนธรรมสร้างสรรค์ คือ ย่านศูนย์กลางเศรษฐกิจชุมชนและการแสดงออกทางวัฒนธรรม ย่านชุมทางประวัติศาสตร์ พื้นที่รวบรวมเรื่องราวความเป็นเมืองรากแก้ว ย่านนิคมบ้านพักรถไฟ อัตลักษณ์เมืองรางที่มีบ้านไม้สถาปัตยกรรมเก่าแก่กว่า 100 หลัง มีโรงซ่อมหัวรถจักร-โบกี้ขนาดใหญ่ และเป็น 1 ในไม่กี่แห่งของประเทศที่มี “วงเวียนกลับหัวรถจักร”

ย่านพื้นที่ประวัติศาสตร์ของบริษัท ยิปอินซอย จำกัด พื้นที่ของบริษัทเอกชนที่เข้ามาทำเหมืองแร่และเกษตรกรรมในทุ่งสงครบ 100 ปีเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ซึ่งยังหลงเหลือร่องรอยสถาปัตยกรรมไม้กึ่งกลางเมืองท่ามกลางวิกฤตน้ำท่วมและไฟไหม้ในอดีต

    นอกจากนี้ งานวิจัยยังได้เข้าไปส่งเสริมวัฒนธรรมอาหารและของที่ระลึกที่เป็นเอกลักษณ์แท้จริงของทุ่งสงในปัจจุบัน อาทิ “ยาหนม” (ขนมไทยอัตลักษณ์ทุ่งสง) ซึ่งมีลักษณะคล้ายกาละแม แต่มีความพิเศษคือใช้เมล็ดข้าวเหนียว (ไม่ใช่แป้ง) มาเคี่ยวและกวนผสมกับกะทิและน้ำตาลจากปากพนังยาวนานถึง 12 ชั่วโมง จนเนื้อเนียนหนึบ ห่อด้วยกาบหมาก ปัจจุบันสร้างมูลค่าสูงถึงกิโลกรัมละ 300-350 บาท

รวมถึงการริเริ่มเทศกาล “เปตะเฟสติวัล” ซึ่งเป็นการตีความประเพณีสารทเดือนสิบใหม่ โดยปรับ Mindset ของคนรุ่นใหม่ให้มองการทำบุญเดือนสิบเป็นเรื่องของ “ความกตัญญูกตเวทิตา” ต่อบรรพบุรุษ ผ่านสัญลักษณ์ “หุ่นทองสูง” ที่มีความสวยงาม สง่างาม แทนภาพลักษณ์ความน่ากลัวของเปรตในอดีต ชูเป็นเทศกาลท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมรูปโฉมใหม่

สำหรับการลงพื้นที่ของ หน่วยบริหารจัดการทุนด้านการพัฒนาพื้นที่ (บพท.) และภาคีเครือข่ายในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์หลักคือการระดมสมองเพื่อต่อยอดทุ่งสงสู่เมืองรองเชิงเศรษฐกิจสร้างสรรค์อย่างเป็นระบบ โดยแบ่งกรอบการทำงานเป็น 3 วัน  โดย วันที่ 18 กรกฎาคม โฟกัสกรุ๊ปร่วมกับกลุ่มประชาคมวัฒนธรรมเดิมที่ขับเคลื่อนพื้นที่ วันที่ 19 กรกฎาคม ประชุมร่วมกับภาคีเครือข่ายเต็มรูปแบบ (อบจ., อำเภอทุ่งสง, สภาวัฒนธรรม, กำนันผู้ใหญ่บ้าน, สถาบันการศึกษา และกลุ่มเยาวชนยุววัฒนธรรม) เพื่อรับฟังทิศทางที่เมืองต้องการและสิ่งที่ทุนวิจัยจะเข้ามาหนุนเสริมและวันที่ 20 กรกฎาคม ร่วมมือกับสถาบันการศึกษา (อาทิ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ) ในการขับเคลื่อนโครงการต่อเนื่อง

“8 ปีที่ผ่านมา ทุ่งสงเปลี่ยนไปมาก จากเมืองทางผ่านที่ไม่มีใครคิดเรื่องท่องเที่ยว ปัจจุบันมีโฮมสเตย์และโรงแรมขนาดกลางเกิดขึ้นจำนวนมาก แม้กระทั่งโรงแรมเครือใหญ่อย่าง Hop Inn ยังมาลงทุนสร้างเองโดยไม่ใช้แฟรนไชส์ สิ่งสำคัญที่อยากฝากถึงพื้นที่อื่น ๆ คือ แต่ละเมืองมีบริบทต่างกัน ก๊อบปี้กันไม่ได้ทั้งหมด คุณต้องรู้จักเมืองของคุณอย่างถ่องแท้ ทั้งสถานที่ ประชากร และวิถีชีวิต จึงจะสามารถขับเคลื่อนทุนวัฒนธรรมให้กลายเป็นรายได้ที่ยั่งยืนของชุมชนได้อย่างแท้จริง” นางปิยานาถ กล่าวทิ้งท้าย

อนึ่ง โครงการวิจัยเรื่อง “การบริหารจัดการสื่อวัฒนธรรมชุมชนเพื่อยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์” อยู่ภายใต้แผนงานเป้าหมายสำคัญเรื่อง “ยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม” โดยได้รับการสนับสนุนทุนวิจัยจาก กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.) กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (กองทุน ววน.) สำนักงานเร่งรัดการวิจัยและนวัตกรรมเพื่อเพิ่มความสามารถการแข่งขันและการพัฒนาพื้นที่ (องค์การมหาชน) (รวพ.) หน่วยบริหารจัดการทุนด้านการพัฒนาพื้นที่ (บพท.)

  ท่ามกลางสถานการณ์ความมั่นคงในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่มักถูกฉายภาพผ่านความขัดแย้งและมาตรการทางกฎหมายอันเข้มงวด ปฏิเสธไม่ได้ว่า “ช่องว่าง” ระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐกับประชาชนในพื้นที่เปราะบางยังคงเป็นโจทย์หินที่แก้ไม่ตกมาหลายทศวรรษ

     ทว่าล่าสุด เกิดภาพสะท้อนมุมกลับที่น่าสนใจขึ้นในพื้นที่อำเภอยะหา จังหวัดยะลา เมื่อกลไกตำรวจโรงพักหันมาใช้ยุทธศาสตร์ “Soft Power” และ “ผลไม้ท้องถิ่น” เป็นสะพานเชื่อมใจคนในชุมชน ควบคู่ไปกับการยกย่องพลเมืองดีสร้างพลังบวกให้ท้องถิ่น

    เราจะพาไปเจาะลึกเบื้องหลังปฏิบัติการมวลชนสัมพันธ์ของ พ.ต.อ.สายูตี กาเต๊ะ ผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรยะหา (ผกก.สภ.ยะหา) พร้อมด้วย พ.ต.ต.มะรอพี สาและ สารวัตรป้องกันปราบปราม และทีมงานชุดปฏิบัติการชุมชนสัมพันธ์ (ตชส.) ที่ตัดสินใจเปลี่ยนเครื่องแบบเต็มยศ หอบหิ้วราชาผลไม้อย่าง “ทุเรียน” ลุยเข้าปอเนาะเพื่อเปิดประตูใจผู้นำศาสนาและกลุ่มเยาวชน

      หมุดหมายสำคัญของการลงพื้นที่ครั้งนี้คือ “สถาบันปอเนาะฮาฟิฮ ดารู กาตอง” สถานศึกษาทางศาสนาที่เป็นยิ่งกว่าโรงเรียน เพราะที่นี่คือ “บ้าน” และ “ที่พึ่งพิงสุดท้าย” ของเยาวชนผู้ด้อยโอกาส ปัจจุบันปอเนาะแห่งนี้มีนักเรียนในความดูแลจำนวน 22 คน ซึ่งทั้งหมดเป็นเด็กกำพร้า เด็กด้อยโอกาส และเด็กที่มีฐานะยากจนในพื้นที่ โดยทางสถาบันได้แบกรับภาระให้ที่พักอาศัยฟรี และดูแลเรื่องอาหารการกินฟรี 100% โดยไม่มีการเรียกเก็บค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น

      การที่หน่วยงานรัฐมองเห็นคุณค่าและยื่นมือเข้ามาสนับสนุน จึงไม่เพียงแต่ช่วยแบ่งเบาภาระทางกายภาพ แต่ยังเป็นการส่งสัญญาณว่า “รัฐไม่เคยทอดทิ้งพวกเขา”

     การเดินทางเข้าพบ “บาบอ” หรือครูสอนศาสนา ซึ่งเป็นศูนย์รวมจิตใจของคนในชุมชน ไม่ใช่แค่การตรวจเยี่ยมตามภารกิจความมั่นคงแบบเดิมๆ แต่เป็นการนั่งล้อมวงแลกเปลี่ยนความคิดเห็น รับฟังปัญหาที่แท้จริงจากฐานราก ขณะเดียวกัน ภาพของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำทุเรียนตามฤดูกาลมาปอกแจกจ่ายและป้อนให้เด็กกำพร้าด้วยตัวเอง กลายเป็นภาพจำใหม่ที่สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากในพื้นที่ประกาศใช้กฎหมายพิเศษ

   “การที่ผู้กำกับฯ และทีมงานลงมาด้วยตัวเองแบบเป็นกันเอง นำผลไม้มาแบ่งปันให้เด็กกำพร้า มันช่วยลดความหวาดระแวงระหว่างชาวบ้านกับตำรวจได้มาก ปอเนาะไม่ใช่พื้นที่ปิดกั้นสำหรับรัฐอีกต่อไป ถ้าเปิดใจเข้าหากันแบบนี้” เสียงสะท้อนจากคนในชุมชนยะหา ระบุ

    นอกเหนือจากปอเนาะดารูกาตองแล้ว อีกหนึ่งพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่ พ.ต.อ.สายูตี ให้ความสำคัญเป็นพิเศษคือ “ปอเนาะบ้านกูวิง” ซึ่งในมิติความมั่นคงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม “พื้นที่เสี่ยง 100%” เนื่องจากมีลักษณะเฉพาะที่มีนักเรียนหมุนเวียนเข้าๆ ออกๆ ตลอดเวลา ซึ่งเป็นจุดเปราะบางที่ฝ่ายตรงข้ามอาจใช้แทรกซึม

    หนึ่งในทีมงาน ผกก.สภ.ยะหา เปิดเผยว่า ปอเนาะบ้านกูวิงเป็นจุดที่ต้องเข้าไปดูแลอย่างใกล้ชิดและสม่ำเสมอเป็นพิเศษ โดยเน้นการเข้าถึงด้วยความจริงใจและความต่อเนื่อง ไม่ใช่เข้าไปเฉพาะตอนเกิดเหตุ การสร้างความไว้วางใจในพื้นที่เสี่ยงสูงเช่นนี้ ถือเป็นฟันเฟืองสำคัญที่ทำให้สถานการณ์ภาพรวมของ อ.ยะหา ในช่วงที่ผ่านมา มีความสงบเรียบร้อยและไม่มีเหตุการณ์ความรุนแรงเกิดขึ้น

    ไม่เพียงแต่มิติความมั่นคงในสถานศึกษาศาสนาเท่านั้น ล่าสุด ณ อาคารตลาดเทศบาลตำบลยะหา พ.ต.อ.สายูตี กาเต๊ะ ผกก.สภ.ยะหา พร้อมด้วยหัวหน้าส่วนราชการในพื้นที่ ได้ร่วมกันมอบประกาศเกียรติคุณให้กับ นายวรพจน์ กิตติสาธร พลเมืองดีที่เก็บเงินสดจำนวน 6,000 บาทได้ที่บริเวณหน้าเซเว่น อีเลฟเว่น ก่อนจะนำส่งคืนเจ้าของเพื่อแสดงความซื่อสัตย์

     การยกย่องเสาหลักความซื่อสัตย์ในระดับชุมชนเช่นนี้ ถือเป็นการร่วมมือระหว่างตำรวจและประชาชนในการสร้างสังคมที่ปลอดภัยน่าอยู่ และเป็นการันตีว่าคนยะหาพร้อมที่จะดูแลซึ่งกันและกัน

    การขับเคลื่อนของ สภ.ยะหา ในครั้งนี้ กำลังถูกจับตามองจากนักวิเคราะห์ด้านความมั่นคงว่าเป็น “โมเดลเชิงรุกที่ใช้ความจริงใจนำทาง” ซึ่งสามารถถอดรหัสความสำเร็จออกมาได้ 3 มิติหลัก

• ลดช่องว่างความหวาดระแวง การเข้าถึงสถาบันปอเนาะ โดยเฉพาะในพื้นที่เสี่ยง 100% อย่างบ้านกูวิง ซึ่งมักถูกหวาดระแวงจากฝ่ายความมั่นคงในอดีต เปลี่ยนมาเป็นการสร้างพันธมิตรเพื่อร่วมมือกัน

• บรรเทาความเดือดร้อนเบื้องต้น การนำผลผลิตทางการเกษตร ในฤดูกาลมาแจกจ่าย ช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจท้องถิ่นและเติมเต็มมื้ออาหารให้เด็กยากไร้ในปอเนาะดารูกาตอง

• สร้างแนวร่วมสันติภาพ เมื่อ “บาบอ” และ “เยาวชน” มีทัศนคติที่ดีต่อเจ้าหน้าที่ การร่วมมือกันรักษาความสงบเรียบร้อยในระดับหมู่บ้าน/ชุมชน ก็จะตามมาโดยธรรมชาติ

     เรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของ “ทุเรียนไม่กี่ลูก” หรือ “ภาพถ่ายประชาสัมพันธ์” แต่เป็นโจทย์ใหญ่ของกองทัพและสำนักงานตำรวจแห่งชาติว่า จะขยายผลโมเดล “กิน-อยู่-รู้หัวใจ” แบบที่ ผกก.ยะหา กำลังทำ ให้กลายเป็นนโยบายหลักในการดับไฟใต้ได้อย่างยั่งยืนอย่างไร?

   เตรียมขับเคลื่อน “เมืองรองสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์” หนุนวิจัยยกระดับวัฒนธรรมชุมชน

      ระหว่างวันที่ 18 – 20 กรกฎาคม 2569 คณะวิจัยและผู้บริหารจากหน่วยงานด้านการวิจัยและพัฒนาพื้นที่ มีกำหนดการลงพื้นที่ศึกษาย่านวัฒนธรรมและจัดกระบวนการมีส่วนร่วม ณ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช ภายใต้เป้าหมายสำคัญในยุทธศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม เรื่อง “ยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม”

การลงพื้นที่ครั้งนี้มุ่งเน้นกระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อขับเคลื่อนการยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรมสร้างสรรค์ ภายใต้แผนงานเชิงกลยุทธ์การนำวิจัยและนวัตกรรมไปใช้ประโยชน์ ซึ่งได้รับการสนับสนุนงบประมาณและพลังขับเคลื่อนสำคัญจากภาคีเครือข่ายระดับประเทศ อาทิ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.) กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (กองทุน ววน.) สำนักงานเร่งรัดการวิจัยและนวัตกรรมเพื่อเพิ่มความสามารถการแข่งขันและการพัฒนาพื้นที่ (องค์การมหาชน) (รวพ.) หน่วยบริหารจัดการทุนด้านการพัฒนาพื้นที่ (บพท.)

      จากการตรวจสอบกำหนดการลงพื้นที่ พบกิจกรรมที่น่าสนใจ วันที่ 18 กรกฎาคม 2569: คณะทำงานจะเดินทางจากกรุงเทพฯ สู่สนามบินตรัง ก่อนเดินทางต่อไปยังอำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยในเวลา 14.00 – 16.00 น. มีกำหนดการเปิดเวทีประชุมหารือร่วมกับประชาคมและภาคีเครือข่ายในพื้นที่ เพื่อรับฟังข้อมูล สถานการณ์ และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาเมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรมสร้างสรรค์ ณ เทศบาลเมืองทุ่งสง จากนั้นจะลงพื้นที่ศึกษาบริบท ศักยภาพ และต้นทุนทางวัฒนธรรมในพื้นที่จริง

     วันที่ 19 กรกฎาคม 2569: ช่วงเช้าจะเป็นการเปิดโครงการอย่างเป็นทางการ โดยมี จ.อ.เวชยันต์ หนูรักษา ปลัดเทศบาล รักษาราชการแทน นายกเทศมนตรีเมืองทุ่งสง กล่าวต้อนรับ และ ดร.ธนภณ วัฒนกุล ประธานคณะทำงาน (PC) รวมถึง ดร.ถวิลวดี บุรีกุล ผู้อำนวยการแผนงานเชิงกลยุทธ์การนำงานวิจัยและนวัตกรรมไปใช้ประโยชน์และเป้าหมายสำคัญตามยุทธศาสตร์ ววน. (PD) ร่วมชี้แจงนโยบายโครงการ

     จากนั้นจะเป็นการทำเวิร์กชอป (Work Shop) เรื่อง “การออกแบบการยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม” ดำเนินการโดย รศ.ดร.มิ่งขวัญ คงเจริญ และทีมงานสังคม

    ขณะที่ช่วงบ่าย จะเป็นการสรุปผลและร่วมกำหนดแนวทางการดำเนินกิจกรรมวิจัยในระยะต่อไป ซึ่งครอบคลุมโครงการวิจัยสำคัญในแผนงาน เช่น: โครงการวิจัย การพัฒนาเมืองรองสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์บนฐานทุนทางวัฒนธรรม โดย รศ.ดร.สุพรรณี ฉายะบุตร

    โครงการวิจัย พัฒนาต้นแบบและระบบบริหารจัดการพิพิธภัณฑ์ชุมชนงานช่าง และหัตถศิลป์ฯ โดย รศ.ดร.น้ำฝน ไล่สัตรูไกล และ โครงการวิจัย การวิเคราะห์เศรษฐกิจทุนวัฒนธรรมชุมชนเพื่อพัฒนาเมืองรองสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดย ดร.จงกล คำไล้

       รวมถึงการขับเคลื่อนโครงการวิจัยที่มุ่งเน้นการสื่อสารและสร้างการรับรู้ในพื้นที่อย่าง “การบริหารจัดการสื่อวัฒนธรรมชุมชนเพื่อยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์” เพื่อเป็นเครื่องมือสำคัญในการส่งต่อและแปรรูปทุนทางวัฒนธรรมดั้งเดิมให้กลายเป็นมูลค่าทางเศรษฐกิจใหม่ของชุมชนอย่างยั่งยืน

    ส่วน วันที่ 20 กรกฎาคม 2569: คณะทำงานมีกำหนดเข้าประชุมร่วมกับคณะวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช เพื่อหารือแนวทางการทำงานร่วมกันในระยะยาว ก่อนจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในช่วงเย็น

   การลงพื้นที่ในครั้งนี้ตั้งเป้าหมายไว้ 4 ประการหลัก เพื่อชี้แจงแนวทางและแผนการดำเนินโครงการวิจัยแก่ภาคีเครือข่ายในพื้นที่ เพื่อสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาคมและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการกำหนดทิศทางการพัฒนาเมือง เพื่อศึกษาศักยภาพ ต้นทุนทางวัฒนธรรม และโอกาสในการยกระดับอำเภอทุ่งสงสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรมสร้างสรรค์ เพื่อร่วมกำหนดแนวทางและแผนปฏิบัติการสำหรับการดำเนินงานร่วมกันระหว่างคณะวิจัยและภาคีเครือข่ายในพื้นที่

     น่าจับตาว่า การลงพื้นที่ระดมสมองและขับเคลื่อนงานวิจัยที่ได้รับการหนุนทุนก้อนโตจาก อว. และ บพท. ครั้งนี้ จะสามารถถอดรหัส “ทุนวัฒนธรรมทุ่งสง” และขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากผ่านงานวิจัยและสื่อวัฒนธรรมชุมชนได้จริงตามเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่ เป็นเรื่องที่ต้องติดตามกันต่อไป

 หลังผลวิจัยชี้เป้า Pain Point ขาดมูลค่าเศรษฐกิจครบวงจร-ดึงเยาวชนแก้โจทย์

       ในระหว่างวันที่ 18 – 20 กรกฎาคม 2569 ขบวนการขับเคลื่อนเชิงกลยุทธ์การนำวิจัยและนวัตกรรมไปใช้ประโยชน์ ภายใต้ยุทธศาสตร์การบริหารจัดการทุนด้านการพัฒนาพื้นที่ (บพท.) และกองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (กองทุน ววน.) กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.) เตรียมลงพื้นที่อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เพื่อตรวจสอบและขับเคลื่อนโครงการวิจัยสำคัญ 3 โครงการใหญ่ มุ่งยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม

การลงพื้นที่ครั้งนี้เกิดขึ้นท่ามกลางการเปิดเผยพิมพ์เขียวผลการศึกษาวิจัย เรื่อง ‘การพัฒนาเมืองแห่งทุนวัฒนธรรมที่ยั่งยืน และเครือข่ายย่านวัฒนธรรมชุมชน’ และโครงการ ‘การบริหารจัดการสื่อวัฒนธรรมชุมชนเพื่อยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์’ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงทั้งโอกาสทางประวัติศาสตร์และข้อจำกัดเชิงโครงสร้างของเศรษฐกิจฐานรากในพื้นที่ภาคใต้

   รายงานการวิจัยฉบับดังกล่าวระบุถึงข้อจำกัดเชิงโครงสร้างหรือ Pain Point สำคัญของเทศบาลเมืองทุ่งสงในปัจจุบันว่า แม้พื้นที่จะมีต้นทุนทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์มหาศาล จากการเป็นเมืองชุมทางรถไฟและแหล่งอารยธรรมโบราณ แต่ทุนเหล่านี้ “ยังไม่ถูกนำมาสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจและรายได้ที่มั่นคงให้กับคนในท้องถิ่นได้อย่างครบวงจร”

นอกจากนี้ยังพบปัญหาสำคัญในมิติการสื่อสาร เนื่องจากระบบการประชาสัมพันธ์เมืองยังจำกัดอยู่ในวงแคบ ขาดแคลนระบบฐานข้อมูลออนไลน์ หรือแอปพลิเคชันที่มีประสิทธิภาพในการเชื่อมโยงกิจกรรมและแผนผังงานเข้ากับกลุ่มนักท่องเที่ยวรุ่นใหม่

เพื่อแก้โจทย์ดังกล่าว ยุทธศาสตร์ใหม่จึงมุ่งเป้าไปที่การเปลี่ยนบทบาทเครือข่ายเยาวชนในพื้นที่ 13 ตำบล จากเดิมที่เป็นเพียง “ผู้สืบทอด” ให้ขึ้นมาเป็น “ผู้สร้างคุณค่าทางวัฒนธรรมผ่านกลุ่มกิจกรรมร่วมสมัย อาทิ กลุ่มเด็กปั้น (ศิลปะดินเบาตัวละครมโนราห์และหนังตะลุง) คณะหนังตะลุงเยาวชน และกลุ่มนาฏศิลป์ชานชาลา โดยเตรียมดึงโรงเรียนศิลปะการแสดงภาคใต้เข้ามาบูรณาการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษาระยะยาว พร้อมใช้แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย เช่น TikTok และเพจท้องถิ่น  ทลายกรอบการประชาสัมพันธ์แบบเดิม

    ข้อมูลจากคณะวิจัยจำแนกพัฒนาการประวัติศาสตร์ทุ่งสงออกเป็น 5 ยุค ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ (รัฐโบราณคาบสมุทร 6,500 ปีก่อน) ยุคอยุธยาที่มีการจัดสรรที่ดินแบบ “นา–ทุ่ง–โคก–ควน” ยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ยุคชุมทางรถไฟ-สงครามโลกครั้งที่ 2 มาจนถึงยุคเมืองอุตสาหกรรมในปัจจุบัน

จากรากฐานดังกล่าว ถูกถอดรหัสออกมาเป็น 4 พื้นที่ยุทธศาสตร์สร้างสรรค์ (4 ย่านวัฒนธรรม) คือ ย่านหลาดชุมทางทุ่งสง (ถนนชัยชุมพล) ตลาดวัฒนธรรมพื้นที่สร้างรายได้จากสินค้าหัตถกรรมจักสานต้นคลุ้ม ผ้ามัดย้อม และอาหารพื้นถิ่น (ยาหนม ขนมหวัก)

ย่านชุมทางประวัติศาสตร์ (ถนนรถไฟ 1 และ 2) แหล่งรวมสถาปัตยกรรมอนุรักษ์ นำโดยอาคารสยามกัมมาจล (ธนาคารไทยพาณิชย์สาขาแรกของภาคใต้) ที่แปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ชุมชน

ย่านห้องแถวไม้ยิบอินซอยพื้นที่เอกชนที่เทศบาลเข้าไปเช่าบริหารจัดการเพื่อเปิด Space ให้คนรุ่นใหม่จัดกิจกรรมร่วมสมัย เช่น เทศกาลเปต (เป-ตะ) เฟสติวัล

ย่านนิคมบ้านพักรถไฟ แหล่งมรดกอุตสาหกรรมยุคสงครามโลก อาคารสไตล์อาร์ตเดโค และโรงซ่อมบำรุงรถจักรที่ใหญ่ที่สุดในอดีต

โครงสร้างการบริหารจัดการพื้นที่ของทุ่งสง พบว่ามีการใช้รูปแบบ “ธรรมาภิบาลแบบร่วมรังสรรค์โดยชุมชนและผู้ปฏิบัติการ” ซึ่งเป็นการขับเคลื่อนจากล่างขึ้นบน โดยมีการกระจายสัดส่วนบทบาทผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอย่างสมดุล ไม่ได้ผูกขาดโดยภาครัฐนักจัดการทุนวัฒนธรรม ร้อยละ 25.93 ชุมชนและกลุ่มวัฒนธรรม (ภาคประชาสังคม) ร้อยละ 24.07 องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (เทศบาลเมืองทุ่งสง) ร้อยละ 20.37 (ปรับบทบาทจากผู้สั่งการเป็นผู้อำนวยความสะดวกและหนุนงบประมาณ) สถาบันวิชาการและภาคเอกชนกลุ่มละร้อยละ 14.81

ทั้งนี้ จากการประเมินผลกระทบทางสังคม ในปี 2568 ชี้ชี้วัดว่าโมเดลกระจายอำนาจทางวัฒนธรรมนี้ ส่งผลให้ดัชนีสร้างการรับรู้และความภาคภูมิใจ (สำนึกรักถิ่น) พุ่งสูงถึงร้อยละ 94.85 และเกิดการขับเคลื่อนรายได้ชุมชนในระดับร้อยละ 89.11

สำหรับการลงพื้นที่ในวันที่ 19 กรกฎาคม 2569 นี้ จะมีการจัดทำ Workshop ครั้งใหญ่ ณ เทศบาลเมืองทุ่งสง โดยมี จ.อ.เวชยันต์ หนูรักษา ปลัดเทศบาล รักษาราชการแทน นายกเทศมนตรีเมืองทุ่งสง, ดร.ธนภณ วัฒนกุล ประธานคณะทำงาน (PC) และ ดร.ถวิลวดี บุรีกุล ผู้อำนวยการแผนงานเชิงกลยุทธ์ฯ (PD) ร่วมกับ 3 หัวหน้าโครงการวิจัยหลัก (รศ.ดร.สุพรรณี ฉายะบุตร, รศ.ดร.น้ำฝน ไล่สัตรูไกล, ดร.จงกล คำไล้) เพื่อกำหนดทิศทางความยั่งยืน 4 ด้านหลัก

การบูรณาการแผนยุทธศาสตร์ ผลักดันเทศกาลเปต เฟสติวัล และหุ่นทองสูง เข้าสู่แผนพัฒนาจังหวัดเพื่อล็อกงบประมาณต่อเนื่อง

การปกป้องสิทธิ์ (IP)จดลิขสิทธิ์และทรัพย์สินทางปัญญาในภูมิปัญญาและผลิตภัณฑ์ชุมชน

การยกระดับสู่สากล ใช้ Creative Lab ปรับปรุงสินค้าท้องถิ่น (ผ้าบาติกสีทุ่งสง สินค้าธีมรถไฟ) และดันเทศกาลท้องถิ่นสู่ระดับโลก  และ การจัดการเมืองเดินได้ โดยการพัฒนาย่านสร้างสรรค์เชื่อมโยงรางวัลอาเซียนด้านสิ่งแวดล้อมเมืองที่ยั่งยืน

“ทุ่งสงโมเดล” จึงเป็นหมุดหมายสำคัญว่า การนำงานวิจัยและนวัตกรรมภายใต้งบประมาณสนับสนุนของรัฐ (กองทุน ววน. และ บพท.) จะสามารถปลดล็อกข้อจำกัดทางเศรษฐกิจ และแปรเปลี่ยนทุนวัฒนธรรมให้กลายเป็นรายได้ที่จับต้องได้จริงของชุมชนได้อย่างยั่งยืนหรือไม่ เป็นเรื่องที่ต้องติดตามกันต่อไป

เมื่อพูดถึง “ตลาดเสื้อผ้ามือสอง” ในชายแดนใต้ ปัตตานีคือตลาดแหล่งใหญ่ที่เป็นที่กล่าวถึงของแฟนพันธุ์แท้มือสอง หากเสื้อผ้ามือสองทุกตัวไม่ได้ถูกซื้อ เสื้อผ้าที่ไม่ถูกเลือกจำนวนมหาศาลก็ถูกทิ้งเป็นภาระโลก โยนลงทะเล หรือทิ้งไปที่อื่น ฮุสนีย์ สาแม หรือ “จู” ผู้ขายมาตั้งแต่เป็นนักศึกษาในปัตตานี จนปัจจุบันเกือบสิบปี จึงก่อตั้งแบรนด์ Concur Patchwork ชุบชีวิตเสื้อผ้ามือสองที่หมดราคาในตลาดมาอัพไซเคิล ปรับเปลี่ยนสไตล์ให้กลายเป็นสินค้าชิ้นใหม่ขึ้นมา
Concur Patchwork เป็นแบรนด์เสื้อผ้ามือสองของจู หรือที่คนในแวดวง upcycling รู้จักกัน คนรุ่นใหม่ที่มีแนวคิดกว้างไกล สามารถแปลงของไร้ค่าที่เกือบเป็นขยะให้กลายเป็นสินค้าใหม่ที่สร้างรายได้ให้ตัวเขา ชุมชน และสังคม
“พื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้ถือเป็นศูนย์กลาง (Hub) ของเสื้อผ้ามือสอง เสื้อผ้าจะเข้ามาเป็นกระสอบแยกเป็นเกรดต่างๆ เกรด A จะมีราว 20 -30 เปอร์เซ็นต์ เกรด B ราว 40 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือเป็นเสื้อผ้าเกรด C ซึ่งมักมีตำหนิ คุณภาพต่ำ ขายไม่ได้ ของกลุ่มนี้จะโดนโล๊ะทิ้ง เป็นขยะตามชุมชน ตามสถานที่ต่างๆ กลายเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อม จากประสบการณ์ที่ผมเคยเป็นพ่อค้าขายเสื้อผ้ามือสองทำให้เห็นข้อดีของ “งานหางกระสอบ” เหล่านี้ว่าเป็นวัตถุดิบที่ต้นทุนต่ำมากและมีปริมาณให้เลือกใช้อย่างไม่จำกัด จึงเกิดไอเดียที่จะนำขยะสิ่งทอเหล่านี้มารีไซเคิลและทำ Upcycling”
จูสะท้อนให้ฟังถึงปัญหาและแนวคิดที่จะต่อชีวิตให้เสื้อผ้ามือสอง จนเป็นที่มาของแบรนด์ “Corcur Patchwork”

“ผมเรียนจบภาษาอังกฤษ ไม่ได้จบแฟชั่นดีไซน์มา เลยใช้หลักคิดแบบคนไม่ได้เรียนดีไซน์ คือการแยกเสื้อผ้าให้เป็นส่วนๆ ก่อนเรียกว่า “ย่อยผ้า” แล้วนำมาเย็บต่อกันเป็นชิ้นใหญ่ สร้างแพทเทิร์น แล้วก็ตัดผ้าตามแพทเทิร์น นำไปเย็บ แล้วก็ขาย ซึ่ง 4-5 ขั้นตอนนี้ทำให้สามารถเปลี่ยนจากของที่ไม่มีมูลค่า กลับมาเป็นของที่สามารถขายในราคาหลักร้อยหลักพันได้”นอกจากการสร้างแพทเทิร์นใหม่แล้ว Concur Patchwork ยังนำเสื้อผ้ามือสองทรงสวยๆ ที่พบในตลาด มาปรับเปลี่ยนดีไซน์ ปรับไซส์ เปลี่ยนสีกระเป๋าหรือกระดุม เพื่อสร้างเอกลักษณ์ใหม่ ได้โปรดักส์ใหม่ไม่ซ้ำใคร “จู” บอกว่ากระบวนการเหล่านี้นับเป็นค    วามท้าทายในการพิสูจน์ว่า งานดีไซน์จากของที่คนมองข้ามสามารถตอบโจทย์ลูกค้าและขายได้จริง
เมื่อถามว่า “แฟชั่น” กับ “งาน Upcycling” มันไปด้วยกันได้จริงๆ หรือ จูให้มุมมองในเรื่องนี้ไว้อย่างน่าสนใจว่า
“มันเป็น 2 คำที่สามารถรวมอยู่ด้วยกันได้ เพราะว่าการที่เราทำ Upcycling แล้วดีไซน์มันไม่สวย ใครจะซื้อ ต้องเอาปรัชญาการทำแฟชั่นเข้ามาสวม ให้เป็นงานที่มีเอกลักษณ์และคุณภาพ เป็นงานที่สร้างสรรค์ พอเราได้ 3 คีย์เวิร์ดนี้ ก็จะทำให้งานของเรามันมีคาแรคเตอร์ พอมีคาแรคเตอร์ ลูกค้าก็ทัชใจเข้าถึงเรื่องราว และเรื่องเล่าได้ เขาก็ซื้อ”
ปัจจุบันแบรนด์ Concur Patchwork สามารถส่งออกไปขายได้แล้วกว่า 20 ประเทศ ทั้งในกลุ่มอาเซียน สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวัน และฮ่องกง โดยใช้ Instagram เป็นช่องทางขายหลัก
“เนื่องจากสินค้าของเราแต่ละแบบมีเพียงชิ้นเดียวในโลก การจัดวางภาพใน IG จึงตอบโจทย์กลุ่มเป้าหมายที่ชอบงานแฟชั่นที่มีอัตลักษณ์ มีเรื่องราว และเป็นสินค้ารักษ์โลกที่กำลังเข้ากับเทรนด์ในปัจจุบันได้ดีที่สุด”

ผลสำเร็จของ “Corner Patchwork” ไม่ได้วัดที่ผลตอบรับจากลูกค้าเพียงอย่างเดียว แต่หมายรวมถึงผลกำไรที่ได้ตอบแทนชุมชนและสังคมด้วยแนวคิด win-win
“เราขับเคลื่อนด้วยโมเดลธุรกิจเพื่อสังคมที่เรียกว่า SE (Social Enterprise: SE) เพื่อให้ธุรกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมเติบโตไปด้วยกัน โดยได้รับแรงบันดาลใจจากแบรนด์ระดับโลกอย่าง TOMS แต่ปรับเปลี่ยนจากการบริจาคสิ่งของ มาเป็นการกระจายรายได้และปันกำไรสุทธิเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของคนในพื้นที่ เช่น กลุ่มสตรีและแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ความไม่สงบในชายแดนใต้ รวมถึงสร้างงานให้เหล่านักศึกษาที่ต้องการหารายได้เสริม”
ปัจจุบันแบรนด์สามารถสร้างตำแหน่งงานในชุมชนได้กว่า 20 ตำแหน่ง และกระจายรายได้เข้าสู่ห่วงโซ่อุปทานถึง 12 กลุ่มชุมชน นอกจากนี้ยังเปิดเวิร์คชอปสอนการบริหารและการเย็บผ้า เพื่อสร้างระบบนิเวศของแบรนด์ Upcycling ให้เติบโตขึ้นในพื้นที่ เพราะลำพังแบรนด์เดียวไม่สามารถจัดการขยะเสื้อผ้าทั้งหมดได้
“ชีวิตดีไม่มีอะไรง่าย ชีวิตง่ายไม่มีอะไรเลย” มันก็เปรียบเหมือนกับงานของเราที่   ไม่มีคำว่าง่าย แต่มันมีคุณค่า ถ้าเป็นงานง่ายๆ ใครๆ ก็ทำได้ แต่อยากจะบอกว่าถ้าคิดจะทำแล้วทำมันให้เต็มที่ครับ”

แม้จะประสบความสำเร็จในสายตาของคนทั่วไป แต่จูกลับให้คะแนนงานของเขาแค่ 3 เต็ม 10 เท่านั้น เพราะยังห่างจากเป้าหมายที่วางไว้คือ การพาแบรนด์ไปให้ไกลกว่าเดิม และเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเสื้อผ้ามือสองว่าไม่ใช่แค่การซื้อมาขายไปเท่านั้น แต่มีอีกหลายมิติที่ซ่อนอยู่ ในฐานะเครื่องมือขจัดความยากจน ช่วยสร้างงาน ยกระดับเศรษฐกิจชุมชน และประกาศให้ทุกคนรู้ว่า “ปัตตานีมีของดี” นอกเหนือจากภาพจำเดิมๆ

 

ภาคีสื่อใต้-ความมั่นคงลุยอุ้มซื้อ เปิดโมเดล “สันติสุขที่กินได้”

      เปิดเบื้องหลังวิกฤตราคาผลไม้ชายแดนใต้ดิ่งเหว ทุเรียนบ้านเหลือกิโลฯ ละ 5 บาท หมอนทองทรุดหนัก เกษตรกรโอดไม่คุ้มทุนค่าปุ๋ย-แรงงาน ด้านภาคีสื่อมวลชน-ความมั่นคง-เอกชน บูรณาการจับมือรับซื้อนำร่อง พยุงราคาตลาด ก่อนเดินหน้าจัดบุฟเฟ่ต์มอบรอยยิ้มเด็กกำพร้า พร้อมพลิกฟื้น “แก่งนางรำ ยะหา” สู่แหล่งท่องเที่ยวชุมชนยั่งยืน

     สถานการณ์ผลผลิตเกษตรกรรมในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้กำลังเผชิญกับภาวะวิกฤตอย่างหนัก โดยเฉพาะ “ทุเรียน” ที่ออกสู่ตลาดพร้อมกันเป็นจำนวนมากในช่วงฤดูกาลนี้ จนประสบปัญหาราคาตกต่ำอย่างรุนแรง ส่งผลกระทบโดยตรงต่อรายได้และวิถีชีวิตของเกษตรกรชาวสวนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

     จากการตรวจสอบกลไกตลาดในพื้นที่ พบว่าราคาผลผลิตดิ่งลงอย่างน่าใจหาย โดย “ทุเรียนบ้าน” หรือทุเรียนพันธุ์พื้นเมือง ราคารถดิ่งลงมาเหลือเพียงกิโลกรัมละ 5 – 6 บาทเท่านั้น ขณะที่ทุเรียนสายพันธุ์เศรษฐกิจยอดนิยม ไม่ว่าจะเป็น หมอนทอง ชะนี หรือก้านยาว ราคาทรุดลงมาเฉลี่ยอยู่ที่ 25 – 60 บาทต่อกิโลกรัม

      ภาวะราคาดังกล่าวสร้างความเดือดร้อนให้แก่ชาวสวนในพื้นที่เป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นราคาที่ต่ำกว่าต้นทุนการผลิต ไม่คุ้มค่าปุ๋ย ค่าบำรุงรักษา และค่าแรงงานในการเก็บเกี่ยว ส่งผลให้เกษตรกรหลายรายต้องแบกรับภาวะขาดทุน

      วิกฤตปากท้องที่เกิดขึ้น กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการบูรณาการความร่วมมือครั้งสำคัญ เพื่อช่วยเหลือเกษตรกรอย่างเร่งด่วน โดย สมาคมสื่อมวลชนเพื่อพัฒนาชายแดนภาคใต้ (JSD-South) ร่วมกับ ศูนย์พัฒนาอาชีพกลุ่มร่วมด้วยช่วยกันชายแดนใต้ จับมือเครือข่ายภาคเอกชนและสื่อมวลชนระดับประเทศ ขับเคลื่อนโครงการรับซื้อผลผลิตทุเรียนโดยตรงจากชาวบ้านในราคานำร่อง เพื่อแทรกแซงและพยุงราคาตลาดไม่ให้ตกต่ำไปมากกว่านี้

       สำหรับภาคีเครือข่ายหนุนเสริมที่ร่วมขับเคลื่อนในครั้งนี้ นำโดย ดร.ศักดิ์สิน โรจน์สราญรมย์ ประธานกรรมการบริหารสถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.) นายอภิชาติ โรจน์สราญรมย์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท น้ำดื่ม ซาร่า จำกัด นายปกรณ์ พึ่งเนตร บรรณาธิการบริหารเนชั่นทีวี และบรรณาธิการศูนย์ข่าวภาคใต้ สำนักข่าวอิศรา และคุณนลิน สิงหพุทธางกูร ผู้ดำเนินรายการ “ขอเวลานอก / THE UNCUT TALK” และ “ข่าวข้นคนข่าว”

     หลังจากภาคีเครือข่ายได้เข้ามารับซื้อทุเรียนจากชาวสวนเพื่อบรรเทาความเดือดร้อนในเบื้องต้นแล้ว ได้นำผลผลิตทั้งหมดมาต่อยอดสู่กิจกรรมเชิงสังคม “บุฟเฟ่ต์ทุเรียน เติมความสุขเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่ง” ณ บริเวณแก่งนางรำ ต.ตาชี อ.ยะหา จ.ยะลา

     กิจกรรมดังกล่าวได้รับความร่วมมือจาก พล.ต.ท.ปิยะวัฒน์ เฉลิมศรี ผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 9 (ผบช.ภ.9) ได้มอบหมายให้ พ.ต.อ.สายูตี กาเต๊ะ ผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรยะหา (ผกก.สภ.ยะหา) เป็นผู้แทนเข้าร่วมสนับสนุน พร้อมร่วมพบปะและรับประทานอาหารร่วมกับเด็ก ๆ อย่างใกล้ชิด

      นอกจากนี้ยังมี นายนิแอ สามะอาลี อุปนายกสมาคมสื่อมวลชนเพื่อพัฒนาชายแดนภาคใต้ (JSD-South) และ นายอะหมัด รามันห์สิริวงศ์ กรรมการบริหารสมาคมหนังสือพิมพ์ภาคใต้แห่งประเทศไทย / ผู้สื่อข่าวเดลินิวส์ประจำจังหวัดยะลา ในฐานะที่ปรึกษาประธานสมาพันธ์ SME ไทย จ.ยะลา และที่ปรึกษาประธานสมาคมผู้นำศาสนาอิสลามชายแดนใต้ ร่วมอำนวยการและกำกับดูแลกิจกรรมให้เป็นไปอย่างเรียบร้อย

      ไฮไลต์สำคัญของกิจกรรมคือการต้อนรับเด็กกำพร้าจาก โรงเรียนสันติวิทย์จะนะ (มูลนิธิเพื่อเด็กกำพร้าบ้านสันติวิทย์) จ.สงขลา ซึ่งเป็นสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าที่ขาดไร้ผู้อุปการะ โดยเฉพาะในช่วงปิดภาคเรียนที่เด็กหลายคนไม่มีบ้านให้กลับไป

      ผู้อำนวยการโรงเรียนสันติวิทย์จะนะ ได้กล่าวสะท้อนภาพความจริงอันรันทดในพื้นที่ว่า “นักเรียนของตนไม่มีโอกาสได้กินทุเรียนเลย มีเด็กบางคนอยากกินทุเรียนมาก ถึงขั้นเดินไปขอจากแม่ค้า พอเขาให้มาลูกหนึ่งก็ดีใจกันมาก วันนี้ได้รับโอกาสมากินบุฟเฟ่ต์ทุเรียนที่ตาชี อำเภอยะหา ได้เต็มที่ รู้สึกดีใจและขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุกคนอย่างยิ่งที่เห็นความสำคัญของเด็ก ๆ”

    ขณะที่หนึ่งในเยาวชนที่เข้าร่วมกิจกรรม สะท้อนความรู้สึกด้วยรอยยิ้มว่า “ดีใจมากครับที่ได้กินทุเรียนหมอนทอง อร่อยและมีความสุขมาก ขอบคุณทุกคนที่ให้พวกเราได้กินทุเรียนในวันนี้”

     นอกจากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยการอุ้มราคาผลไม้และเยียวยาจิตใจกลุ่มเปราะบางแล้ว ภาคีเครือข่ายและชาวบ้านในพื้นที่ยังได้ร่วมแรงร่วมใจกัน “ลงแขก” พัฒนาและปรับปรุงภูมิทัศน์บริเวณ “แก่งนางรำ” ซึ่งถูกใช้เป็นสถานที่จัดกิจกรรม

     โดยโครงการนี้มีเป้าหมายระยะยาวในการยกระดับพื้นที่แก่งนางรำให้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชนและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแห่งใหม่ของจังหวัดยะลา เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจฐานรากให้เกิดการหมุนเวียนของเม็ดเงินในกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าในพื้นที่ อ.ยะหา อย่างยั่งยืนหลังสิ้นสุดฤดูกาลผลไม้

      ทั้งนี้ กิจกรรมเพื่อสังคมดังกล่าวได้รับการสนับสนุนและประสานงานอย่างดียิ่งจากผู้บริหารระดับสูง อดีตข้าราชการระดับกระทรวง ฝ่ายปกครอง และฝ่ายความมั่นคง หลายท่าน ประกอบด้วย พ.ต.ท. วรรณพงษ์ คชรักษ์ ปลัดกระทรวงแรงงาน, นายกฤษฎา บุญราช ผู้ช่วยเลขาธิการสภากาชาดไทย (อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และอดีตปลัดกระทรวงมหาดไทย), พล.ท.นรธิป โพยนอก แม่ทัพภาคที่ 4, นายปิยะศิริ วัฒนวรางกูร เลขาธิการศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.)

      รวมถึง นายธีรวิทย์ เฑียรฆโรจน์ ผู้อำนวยการกองประสานและเร่งรัดการพัฒนาพื้นที่พิเศษจังหวัดชายแดนภาคใต้ (กปพ.), นายรอมดอน หะยีอาแว รองผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต, พล.ท.วิชาญ สุขสง ที่ปรึกษาพิเศษกองบัญชาการกองทัพไทย (อดีตแม่ทัพน้อยที่ 4) และพันเอก เอกธวุฒิ คงคาเขตร ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนการเมือง ศูนย์สันติวิธี (ผอ.รร.การเมือง ศสว.) พ.อ.เรวัตร เซ่งเข็ม ผู้บังคับหน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 47 (ผบ.ฉก.ทพ.47)

     ในโอกาสนี้ นายนิแอ สามะอาลี ได้เป็นตัวแทนกล่าวแสดงความขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุกท่านจากทุกภาคส่วน ที่ได้ให้การสนับสนุนกิจกรรมของสมาคมและศูนย์พัฒนาอาชีพฯ ซึ่งการยื่นมือเข้ามาในครั้งนี้นอกจากจะช่วยบรรเทาทุกข์ของชาวสวนทุเรียนที่กำลังเผชิญวิกฤตราคาวิกฤตแล้ว ยังเป็นการสร้างรอยยิ้มและโอกาสให้กับเด็กกำพร้าในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปอีกด้วย

    ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น ณ “แก่งนางรำ” อ.ยะหา ในครั้งนี้ ถือเป็นภาพสะท้อนที่เด่นชัดของ “พลังบวก” และความร่วมมือระหว่างสื่อมวลชน ภาคประชาสังคม หน่วยงานรัฐ และฝ่ายความมั่นคงในพื้นที่

     โมเดลนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า การแก้ไขปัญหาความไม่สงบและความยากจนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่อาจใช้วิธีการแก้ปัญหาแบบแยกส่วน (Isolation) ได้อีกต่อไป แต่ต้องมองให้ครบทุกมิติและขับเคลื่อนไปด้วยกลไกเชื่อมโยง 3 ส่วนสำคัญ คือ การอุ้มท้องชาวบ้าน: เริ่มต้นจากการแทรกแซงราคาด้วยการรับซื้อทุเรียนนำร่อง เพื่อสกัดกั้นกลไกตลาดที่ไม่เป็นธรรมไม่ให้กดราคาสินค้าเกษตรจนชาวบ้านอยู่ไม่ได้

       การโอบอุ้มกลุ่มเปราะบาง: นำผลผลิตที่ได้มาเปลี่ยนเป็นทุนทางสังคม ผ่านกิจกรรมจัดเลี้ยงบุฟเฟ่ต์สร้างรอยยิ้มและเติมเต็มความสุขให้กับเด็กกำพร้าที่ขาดไร้ที่พึ่ง

        การสร้างมูลค่าเพิ่มระยะยาว: ต่อยอดด้วยการระดมพลลงแขกปรับภูมิทัศน์ “แก่งนางรำ” เพื่อหมุนเวียนเม็ดเงินในกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าท้องถิ่นหลังสิ้นสุดฤดูกาลผลไม้

       การบูรณาการในลักษณะนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยพยุงโครงสร้างราคาเกษตรกรรมในยามวิกฤต แต่ยังมุ่งเน้นไปที่การสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับทุนทางธรรมชาติในท้องถิ่น ซึ่งจะเป็นรากฐานสำคัญในการเปลี่ยนผ่านจากมาตรการเยียวยาชั่วคราว ไปสู่การสร้าง “สันติสุขที่กินได้” ให้เกิดขึ้นจริงในพื้นที่ปลายด้ามขวานไทยอย่างยั่งยืน

บพท.-ววน. ผนึกภาคีลงพื้นที่กาฬสินธุ์ ดัน 4 ย่านวัฒนธรรมสู่ ‘เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์แห่งอนาคต’

      เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2569 ณ ห้องประชุมธรรมาภิบาล สำนักงานเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ คณะโครงการวิจัยภายใต้แผนงาน “ยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม” ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (กองทุน ววน.) ร่วมกับหน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาพื้นที่ (บพท.) กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.) ได้ลงพื้นที่จัดเวทีหารือและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ร่วมกับภาคีเครือข่ายในจังหวัดกาฬสินธุ์ เพื่อร่วมออกแบบแนวทางการพัฒนาเมืองบนฐานทุนวัฒนธรรมและขับเคลื่อนเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน

     การลงพื้นที่ครั้งนี้ นำโดย ดร.ธนภณ วัฒนกุล ประธานคณะทำงานส่งเสริมแผนงานเป้าหมายสำคัญของแผนงานเชิงกลยุทธ์การนำงานวิจัยและนวัตกรรมไปใช้ประโยชน์ และเป้าหมายสำคัญตามยุทธศาสตร์ ววน. พร้อมด้วยคณะนักวิจัยจาก 11 โครงการวิจัย โดยมี นายกีรฒิการย์ พิมพะนิตย์ นายกเทศมนตรีเมืองกาฬสินธุ์ คณะผู้บริหาร หัวหน้าส่วนราชการ ผู้นำชุมชน และประชาชนในพื้นที่ร่วมให้การต้อนรับ

ชู ‘กาฬสินธุ์โมเดล’ 1 ใน 6 เมืองต้นแบบ ดึงนวัตกรรมยกระดับเศรษฐกิจฐานราก

      ดร.ถวิลวดี บุรีกุล ผู้อำนวยการแผนงานเชิงกลยุทธ์การนำงานวิจัยและนวัตกรรมไปใช้ประโยชน์ฯ เปิดเผยว่า จังหวัดกาฬสินธุ์ได้รับการคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 6 เมืองต้นแบบ ของโครงการพัฒนาต้นแบบการขับเคลื่อนเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม ภายใต้แนวคิด “กาฬสินธุ์โมเดล”

“กาฬสินธุ์โมเดล มุ่งเน้นการใช้ทุนทางวัฒนธรรม นวัตกรรม และกระบวนการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนเป็นกลไกสำคัญ ในการสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืน” ดร.ถวิลวดี ระบุ

ขณะที่ ดร.ธนภณ วัฒนกุล กล่าวเพิ่มเติมว่า แผนงานวิจัยในครั้งนี้เป็นการบูรณาการองค์ความรู้จาก 11 โครงการวิจัย โดยมุ่งเน้นใน 4 ด้านหลัก ประกอบด้วย

1. การขับเคลื่อนและพัฒนาต้นแบบ

2. การสร้างคุณค่าจากทุนวัฒนธรรม

3. การสื่อสารวัฒนธรรม

4. การผลักดันเชิงนโยบาย

ด้าน นายกีรฒิการย์ พิมพะนิตย์ นายกเทศมนตรีเมืองกาฬสินธุ์ กล่าวว่า จังหวัดกาฬสินธุ์มีต้นทุนทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย ทั้งในมิติประวัติศาสตร์ ภูมิปัญญา และวิถีชีวิตท้องถิ่น การที่คณะนักวิจัยเลือกพื้นที่นี้ถือเป็นโอกาสสำคัญที่จะช่วยต่อยอดทุนวัฒนธรรมให้เกิดมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจได้อย่างเป็นรูปธรรม

ระดมสมอง 4 ย่านวัฒนธรรมเก่า – ปลุกพลังคนรุ่นใหม่สร้างรายได้ชุมชน

     ภายในงานได้มีการจัดประชุมเชิงปฏิบัติการ (Workshop) ออกแบบการยกระดับเมืองรองสู่เมืองเศรษฐกิจวัฒนธรรม นำโดย รศ.ดร.มิ่งขวัญ คงเจริญ และคณะนักวิจัย ซึ่งใช้กรอบแนวคิด SOAH + Network + Move เป็นเครื่องมือวิเคราะห์โอกาสและกำหนดภาพอนาคต โดยมีการระดมความคิดเห็นเจาะลึกใน 4 ย่านวัฒนธรรมสำคัญของจังหวัด ได้แก่

• ย่านชุมชนเมืองเก่า

• ย่านประวัติศาสตร์ริมน้ำปาว

• ย่านศาลากลางหลังเก่า

• ย่านริมแก่งดอนกลาง

      นอกจากนี้ โครงการดังกล่าวนอกจากจะมุ่งเน้นการถอดบทเรียนพื้นที่แล้ว ยังให้ความสำคัญกับการปลุกจิตสำนึกเยาวชนคนรุ่นใหม่ ให้เข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาแนวคิดและต่อยอดภูมิปัญญาชุมชนผ่านสื่อสร้างสรรค์ เพื่อเผยแพร่สู่สังคมในวงกว้าง ซึ่งเป็นแนวทางในการสร้างรายได้และความเข้มแข็งให้แก่เศรษฐกิจชุมชน

     ภายในงานยังมีการจัดแสดงและจำหน่ายผลิตภัณฑ์จากวิสะหกิจชุมชนที่สะท้อนการนำภูมิปัญญามาต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์ร่วมสมัย อาทิ เครื่องประดับธุงจากเส้นไหมประดิษฐ์ โดยกลุ่มธรรมดีย์ และผลิตภัณฑ์กาแฟแปรรูปจากวิสาหกิจชุมชน 456 กาฬสินธุ์ ซึ่งทั้งหมดนี้จะถูกนำไปประมวลผลร่วมกับข้อเสนอจากเวทีประชาคม เพื่อจัดทำแผนยุทธศาสตร์ขับเคลื่อนเมืองร่วมกับภาคีเครือข่ายในระยะยาวต่อไป

องค์กร “กอ.รมน.” หรือ กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร กลายเป็นประเด็นร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา ประธานที่ปรึกษาพรรคประชาชาติ ในฐานะประธานที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ไปกล่าวในที่ประชุมคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่าย ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2570 (กมธ.งบฯ) เสนอยุบ กอ.รมน. ด้วยเหตุผลภารกิจซ้ำซ้อน และไม่เห็นผลงานเด่นอะไรเลย นอกจากการยิง สส. ที่มีหลักฐานทั้ง “คน – ปืน – รถ” ที่เป็นของ กอ.รมน.

แต่เป็นข่าวใหญ่ได้ไม่ทันข้ามวัน ก็ถูก นายกฯอนุทิน ชาญวีรกูล แตะเบรก ด้วยประโยคที่ว่า “มันจะไปยุบได้อย่างไร อยู่คู่ชาติไทยมาตั้งกี่ปีแล้ว”

ถัดมาอีก 1 วัน ก็สำทับอีกครั้งว่า “ไม่มีนโยบายยุบ กอ.รมน.” และรับจะไปทำความเข้าใจกับ นายวันมูหะมัดนอร์ ประธานที่ปรึกษาของตน..ด้วยตัวเอง

“ทีมข่าวอิศรา” ตรวจสอบย้อนหลังพบว่า องค์กร กอ.รมน. ถูกโฟกัสเรื่อง “ความจำเป็นของการมีอยู่” มาโดยตลอด เพราะเป็นองค์กรลักษณะ “ประสานงาน” หรือเรียกหรูๆ ด้วยถ้อยคำสวยๆ ว่า “บูรณาการ” แต่ตัวหน่วยจริงๆ ไม่ได้มีหน้างานหรืออำนาจหน้าที่รับผิดชอบงานใดโดยตรง ทั้งยังไม่มีกำลังคนเป็นของตัวเองเหมือนกระทรวง ทบวง กรมอื่นๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นลักษณะ “ยืมตัวมาช่วยราชการ”

โครงสร้างแบบนี้ หากมอบหมายงานให้ทำชั่วคราว หรือภารกิจเร่งด่วนเฉพาะหน้าเพื่อแก้ปัญหาระยะสั้น ก่อนส่งต่อให้หน่วยงานผู้มีอำนาจโดยตรงจัดการต่อ ย่อมถือว่าเหมาะสม

แต่หากปล่อยให้ทำงานระยะยาว จะยิ่งสะสมงบประมาณ เพิ่มงานก่อสร้าง และอัตรากำลังคน ซึ่งการใช้รูปแบบ “ยืมตัวมาช่วยราชการ” ทำให้บุคลากรเกือบทั้งหมด “สวมหมวก 2 ใบ” และ “รับค่าตอบแทน 2 ทาง” ส่งผลกระทบกับงบประมาณและโครงสร้างกำลังคน เพราะเปิดช่องให้มีการ “ส่งแต่ชื่อ ตัวไม่มา” หรือที่เรียกว่า “บัญชีผี” กินงบกันฟรีๆ ซึ่งก็เคยมีปัญหาถูกแฉมาแล้วหลายรอบ

ด้วยเหตุนี้ การเสนอยุบ กอ.รมน.จึงมีมาตลอด โดยเฉพาะในห้วง 4-5 ปีหลัง จากพรรคสีส้ม และพรรคที่มีฐานเสียงในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งประชาชนจำนวนไม่น้อยได้รับผลกระทบจากการดำเนินนโยบายดับไฟใต้ของ กอ.รมน.ภาค 4 ส่วนหน้า

ย้อนกลับไปช่วง ปี 2566 ในการหาเสียงเลือกตั้งของพรรคก้าวไกล การเสนอยุบ กอ.รมน.เป็นหนึ่งในนโยบายที่พรรคใช้ในการหาเสียง ซึ่งพรรคเห็นว่า กอ.รมน. เป็นองค์กรที่ล้าหลัง มีต่อไปก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไร

นโยบายของพรรคก้าวไกล ไปไกลถึงขั้นเสนอร่างกฎหมายยกเลิก พ.ร.บ.ความมั่นคงฯ หรือ พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร พ.ศ.2551 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ให้อำนาจรองรับหน่วยงาน กอ.รมน.เลยทีเดียว

นอกจากพรรคก้าวไกลแล้ว ยังมีพรรคประชาชาติอีก 1 พรรคที่มีความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน แม้จะไม่ได้เสนอตรงๆ ให้ยุบ กอ.รมน. แต่ได้เคยตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ของหน่วยงานอย่าง กอ.รมน. โดย พ.ต.อ.ทวี สอดส่อง หัวหน้าพรรคประชาชาติ รณรงค์หาเสียงโจมตี กอ.รมน.ว่าเป็น “หน่วยงานรัฐซ้อนรัฐ” โดยเฉพาะในภารกิจแก้ไขปัญหาชายแดนใต้

อย่างไรก็ดี มีการตั้งข้อสังเกตจากหลายฝ่ายว่า กอ.รมน. เป็นเสมือน “ขุมทรัพย์” หรือ “หม้อข้าว” ของกองทัพบก เพราะเป็นหน่วยกำลังหลักของ กอ.รมน. แม่ทัพภาคทั้ง 4 ภาคของกองทัพบก คือ ผอ.รมน.ภาค ทั้ง 4 ภาคโดยตำแหน่ง และ ผบ.ทบ.ยังสวมหมวกอีก 1 ใบเป็น “รอง ผอ.รมน.” ด้วย ทั้งยังมีเสนาธิการทหารบก เป็นเลขาธิการ กอ.รมน. ทำให้การจะยุบ กอ.รมน. แทบไม่มีทางเป็นไปได้เลย เพราะกองทัพน่าจะไม่ยอม

ฉะนั้น ทุกครั้งที่มีข้อเสนอให้ยุบ กอ.รมน. ก็จะถูกแตะเบรกจากรัฐบาล อย่างเช่น การเสนอร่างกฎหมายเพื่อยกเลิก พ.ร.บ.ความมั่นคงฯ เกิดขึ้นในรัฐบาลพรรคเพื่อไทย ที่มี นายเศรษฐา ทวีสิน เป็นนายกรัฐมนตรี ปรากฏว่า นายกฯเศรษฐา ก็ไม่ลงนามรับรอง เพราะเป็นร่าง พ.ร.บ.เกี่ยวด้วยการเงิน ทำให้ร่างตกไป

และยังเคยให้สัมภาษณ์ทำนองว่า “การจะยุบ กอ.รมน.ไม่ได้อยู่ในความคิดของรัฐบาลชุดนี้แม้แต่น้อย” ทั้งๆ ที่รัฐบาลพรรคเพื่อไทย ก็มีพรรคประชาชาติร่วมรัฐบาลอยู่ด้วย

เหตุนี้เองจึงคาดการณ์ได้เลยว่า การเสนอยุบ กอ.รมน.ของ อาจารย์วันมูหะมัดนอร์ มะทา รอบล่าสุด แม้จะอ้างความเกี่ยวโยงกับคดียิง สส.นราธิวาส ที่สุดอุกอาจ และจนป่านนี้ยังหาตัวผู้บงการไม่ได้ แต่ก็เชื่อได้เลยว่า ข้อเสนอนี้จะไม่ได้รับการตอบสนองอีกเช่นเคย

และท่าทีของนายกฯอนุทิน ก็ชัดเจนเป็นคำตอบอยู่แล้ว!